Piyano, başlı başına bir kültürü temsil eder. Çalgının mobilya olarak kullanılması bile, ortamın atmosferini değiştirmeye yeter. İnsanları başına toplayabilen bir ağırlığı ve sıcaklığı vardır. Bu nedenle, sosyal ortamınızın önemli bir parçası olmasına özen gösterebilirsiniz. Bebeğiniz, ilk aylarından itibaren onu “eğlenceli bir oyuncak” olarak görmelidir, tabi ki kapağını parmaklarına düşürmemesi ve kendine zarar vermemesi için önlemleri almalısınız. Daha büyük çocuğunuz için, hem kendini ifade etme yolu, hem duygusal bir yardımcı, hem de onu sosyal ortamda farklı kılabilecek bir önemi vardır. Ergenlik ve gençlik dönemlerinde, kendi başına kalıp iç dünyasına dönebileceği, ya da aksine, zorlandığı sosyal ilişkilerinde kendisini kabul ettirebileceği bir dostu olabilir. Evli ve çocuklu bir hanım, işin ve çocukların getirdiği yükten biraz uzaklaşabilmek için, kendini piyanosunun başına atmaya istekli olabilir.

Bu nedenlerle, ev ortamınızı, eğer varsa bebeğinizi de içine alarak, piyanonun varlığına göre yeniden tasarlayın. Onu, pozitif etkiler yayan, başına aile bireylerini toplayan bir dost olarak görmelisiniz; en son istediğimiz şey, “gene piyano dersim var” diye söylenen çocuklara sahip olmaktır. Eğer bu tarz negatif etkileşimleri hissediyorsanız, çocuğunuzun piyano eğitiminde yanlış giden birşeyler olduğundan emin olun ve gerekirse bu konuyu öğretmenine açın. “Çocuğunuz yeteneksiz” ya da “yeterince çalışmıyor” gibi klişe açıklamalardan tatmin olmayın, sorun pek çok yerde olabilir, araştırın.

Sizin ya da başka bir aile büyüğünün piyanoya ilgi gösteriyor olması, çocuklarınızı olumlu yönde etkileyecektir. Büyüklerin takdirini kazanmak ve onların yaptıklarını yapmak, küçükler için çok tatmin edicidir. Kendiniz çalamıyorsanız bile, ortamda piyano müziğine yer verin, olanaklarınız varsa, konserleri izleyin, evde seyredin. Bunları yaparken, çocuğunuza “gel sen de seyret” ya da “kızım biraz da sen dinle” gibi emredici olmayın. Bunu sizin ve eşinizin severek yaptığını gören çocuk, dolaylı yoldan zaten etkilenecektir. (Burada, daha iyi açıklaması için, Suzuki’nin keman eğitiminde gerçekleştirdiği mucizevi anlayışa bir göz atalım. Üç yaşındaki çocuğa, onun yaşına uygun minyatür bir keman alınır. Anne, öğretmenin yanına düzenli olarak gider, çocuğunu da yanında götürür. Çocuğun ders alacağından haberi yoktur ve ona hiçbir şey söylenmemiştir. Anne ve öğretmen derse başlarlar, anne, çocuğun minik kemanında çalmaktadır, sürekli eğlenmekte ve çok hoş zaman geçirmektedirler. Birkaç ders böyle devam ettikten sonra çocuk, bu eğlenceli ortama katılmak ve onlarla “keman oynamak” isteyecektir. O duruma gelindiğinde annesi, bunun aslında zor olduğunu, iyi çalışması gerektiğini, öğretmenini iyi dinlemesini söyler ve yavaş yavaş aradan çekilerek, kemanı asıl sahibine verir. En azından başlangıç için, çok iyi bir motivasyon sağlanmıştır. Başarılı eğitim yöntemi, diğer adımlarda da motivasyonu önde tutarak sorunları aşmaya çalışacaktır)