STEINHAUSEN

  
   
1905 yılında Dr. Friedrich Adolph Steinhausen’in yazdığı Die Physiologische Fehler and Umgestaltung der Klavier-technik (Piyano Tekniğinin Fizyolojik Yanlış Anlamaları ve Yeniden Organize Edilmesi) adlı kitap, tartışmalara yeni bir boyut eklemiştir. Bu kitapta eski Parmak Ekolü’ne ve daha yeni Anatomik - Fizyolojik Ekol’e ciddi eleştiriler getirilmiştir.

Steinhausen’e göre kolların, ellerin ve parmakların hareketleri, vücudun diğer bölgelerinin hareketlerinden farklı değildir ve aynı kanunlara bağlıdır. Piyanist hareketlerini diğer hareketlerden ayıran özellikler ise, bu organlarda değil, merkezi sinir sisteminde yer almaktadır. Kişiler, herhangi bir hareketi gerçekleştirmek için hangi grup kasları kullanmaları gerektiğini bilemezler. Eğer, bilseler bile, bu bilgiyi kullanamazlar, çünkü bu kas gruplarına bilinç kullanılarak komuta edilemez. Gerekli kasların kullanımı bilinçsiz ama kesin biçimde yapılır ve bu yapılırken gerekmeyen tüm diğer kaslar işlemin dışında tutulur. Çok fazla kas hareketinin önlenmesi sürat gelişiminin temelidir. Alıştırma yaparak piyanistler kesin, akıcı ve süratli hareketleri, belirlenen amaç için en az kas gücü kullanarak yapmayı öğrenirler.

O güne kadar yapılan çalışmalarda piyano teorisyenlerinin pek çoğu tekniği, müzikal problemlerden ayrı olarak düşünmek ve sorunları böyle çözmek gerektiğine inanırken, Steinhausen, tekniğin sanatsal problemlerden ayrılamayacağını belirtmiştir.

Steinhausen, bir hareketin enerjisinin, o hareketi tetikleyen sanatsal isteğin duruluğu ve gücüne bağlı olduğunu açıklamıştır. Piyanist daha yetenekli oldukça, hareketleri, onun sanatsal isteklerine daha çabuk ayak uyduracaktır. Sonuç olarak Steinhausen, tüm fiziksel özgürlükten bahsetmektedir. Ona göre vücut, serbest bırakıldığında, doğru ve emin yolu bulur.

Temel fikirlerinin tamamının doğruluğu onaylanamasa da Steinhausen, piyano tekniği sorunlarına akılcı yaklaşımlar getirmiş bir teorisyendir. Piyanistin dikkatini, çalma organlarından bunları kontrol eden merkezi sinir sistemine çevirmiş, amacın ve imgelemin teknik gelişim için önemine işaret etmiştir.